Opolno Zdrój

Opolno Zdrój (tuż po roku 1945 - Opolówka, niem. Bad Oppelsdorf) – wieś położona w gminie Bogatynia, w województwie dolnośląskim na południowej części odkrywki kopalni węgla brunatnego Turów

Wieś leży w tzw. Worku Turoszowskim – geograficznie jest to Kotlina Żytawska u podnóża Gór Izerskich oraz Gór Łużyckich – około 4 km na południe od Bogatynii około 10 km na południowy wschód od Turoszowa; tuż przy granicy z Czechami. Przez wieś przepływa potok o nazwie Jaśnica. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyło 1194 mieszkańców. Jest drugą co do wielkości miejscowością gminy Bogatynia.

Wieś istniała już prawdopodobnie w XIII wieku. Po raz pierwszy z nazwy wymienione w dokumencie
z roku 1436. Historycy przyjmują że nazwa wsi powstała od nazwiska łużyckiego rodu von Opal (Oppeln).

Ekspolatację węgla brunatnego rozpoczęto w Opolnie w roku 1800. Węgiel brunatny traktowano pierwotnie jako nawóz. W okolicy rozwijał się tez również przemysł włókienniczy (głównie tkactwo), uprawiano len oraz tytoń. Zachowane przykłady zanikającej architektury łuzyckiej, kościół z końca XIX w. oraz park zdrojowy. W roku 1836 nierentowna kopalnie węgla brunatnego Gottlieb Apelt
z Bogatyni i on pierwszy zainteresował się źródłami leczniczych wód na które natrafiono przy eksploatacji węgla (głównie żelazisto-siarkowo (witriolowych). Już w roku 1836 zamknął kopalnię
i otworzył pierwszy zakład kąpielowy. Kuracjuszami byli mieszkańcy okolicznych miejscowości cierpiący na reumatyzm i artretyzm. Od tej pory miejscowość zaczęła nabierać uzdrowiskowego charakteru – odtąd w nazwie wsi znalazł się człon Bad, a później Zdrój.

W latach osiemdziesiątych XIX wieku nasilił się rozwój uzdrowiska – powstały Łazienki Karoli, następnie w latach 1884-85 Łazienki Alberta a na początku XX wieku Łazienki Anny a potem jeszcze Łazienki Źródło Józefa. Powstał tez zakład zdrojowo-kąpielowy o nazwie Stahlquelle. W sąsiedztwie zakładów leczniczych zaczęły powstawać hotele, restauracje i kawiarnie. Wybudowano kort tenisowy
i basen kąpielowy. Przed wybuchem I wojny światowej miejscowość zelektryfikowano i wybudowano wodociąg.

Kurort zaczęto nazywać saskimi Cieplicami („ das sächsische Teplitz”) a nazwę Bad Oppelsdorf ustanowiono w roku 1927.

Leczono tu oprócz reumatyzmu i artretyzmuu, anemię, nerwobóle, paraliże, schorzenia kurczowe
i skórne, dolegliwości kobiece. We wszystkich zakładach kuracjusze (głównie Czesi i Saksonczycy) otrzymać mogli poddać się różnym zabiegom, w tym kąpielom: borowinowym, kropelkowym, parowym, mineralnym, powietrznym oraz świetlnym.

Miejscowość nie uległa zniszczeniu w czasie II wojny światowej ale straciła swoja rangę. W 1959 roku zwiększono wydobycie węgla brunatnego metodą odkrywkową. Rada Ministrów podjęła uchwałę

w sprawie budowy kombinatu górniczo-energetycznego, co spowodowało nieodwracalne zmiany m.in. hydrogeologiczne w regionie, w tym zanik wód zdrojowych. Spalanie węgla pochodzącego z Żagłębia Turoszowskiego, następujące nieopodal – w Elektrowni Turów w Bogatyni, spowodowało zanieczyszczenie powietrza w okolicy.

Rozwój kopalni Turów spowodował zamknięcie uzdrowiska a Opolno Zdrój stało się bazą mieszkaniową dla górników.