Krajobrazy Górnych Łużyc – energetyczne pejzaże – przestrzenie bez ludzi
Kategoria krajobrazu, która stanowi jeden z kluczy docierania do znaczeń i sensów fotografii składających się na wystawę "Śladami pamięci" Tomasza Mielecha, przynależy do świata natury i kultury, łącząc w sobie zarówno materialną postać, na którą składają się kształty poszczególnych kamieni, gór czy dróg, jak i niewizualne aspekty związane z pamięcią, doświadczeniami, emocjami oraz relacjami społecznymi wynikającymi z określonych sposobów jego zamieszkiwania (Ingold 1993). Niegdyś kojarzony głównie z malarstwem i walorami statystycznymi, aktualnie postrzegany jest jako asamblaż ludzi, środowiska, materii (Majbroda 2019), który zmienia swoją postać pod wpływem procesów klimatycznych, ekonomicznych, społecznych i technologicznych (Cosgrove, Daniels 1988: 1–10). Zreifikowaną postać krajobrazu zdynamizowała również koncepcja George’a Simmela, który jego statycznej formie, pojmowanej w kategoriach zaledwie scenerii lub tła życia społecznego, przeciwstawił holistyczne ujęcie, postr...